Afscheid van Hanna

Hanna de hamster van onze dochter Amy is inmiddels hoogbejaard. Hoe oud “ze” is weten we niet. Ze komt uit het asiel en de leeftijd is onbekend. Het arme beestje was met kooi en al gedumpt. Werd ik normaal regelmatig wakker door het geknaag aan de tralies midden in de nacht, nu blijft het ’s-nachts (eindelijk) rustig. Amy slaapt trouwens overal doorheen, die heeft nergens last van. Hanna’s vachtje wordt wat dunner en ze wordt mager. Ik schreef hierboven het woordje ze al tussen aanhalingstekens. Nu het beestje wat magerder wordt begin ik toch wel te twijfelen of het wel een ze is. We zijn altijd vol vertrouwen op de geslachtsbepaling van het asiel afgegaan. En ach het beestje is superlief dus het maakt op zich niets uit.

Toen we begin mei op een zondagavond thuiskwamen van visite was Hanna al wakker. Ze had wat ontlasting die vast zat in haar poepgaatje en op haar buik, het bleek mis te zijn met haar darmpjes. Omdat ik het ook niet zo kon laten zitten heb ik haar in een klein laagje met lauw water gedaan om de ontlasting zacht te laten worden en zo alles schoon te maken. Een vies praatje maar je moet toch wat. Hanna stribbelde flink tegen, je zal op je oude dag maar een bad krijgen!
Uiteindelijk was alles (ook wat nog inwendig zat) schoon. Voor zover het lukte het beestje afgedroogd en weer terug in de kooi. Ze kroop gelijk haar holletje in. Mijn vermoeden bleek tijdens het bad waarheid te worden. Hanna was wel degelijk een ventje. In het asiel hadden ze haar de naam Henna gegeven. Omdat Amy dat geen leuke naam vond heeft ze er Hanna van gemaakt, het had beter Henno o.i.d. kunnen worden.

De volgende ochtend bleek dat ze die nacht wel had gegeten, ze had haar avontuur overleefd. Ik hoorde haar zelfs nog ritselen in haar huisje. ’s-Middags nog een keer bij haar gekeken. Ze lag in haar huisje. Met een zaklantaarn even gekeken (voor zover dat kon met alle strookjes papier waar ze in verstopt lag). ’s-Avonds toen Amy naar bed ging weer gekeken en wat bleek, ze lag nog precies zo als die middag. Ik kreeg al een vermoeden. Met Amy had ik al afgesproken dat ik de kooi mee naar beneden zou nemen en haar daar weer zou controleren. Dus kooi mee naar beneden (geen ritseltje te horen), op de bank gezet maar nog steeds geen leven. Toen alle kids naar bed waren aan mij de schone taak om een dode hamster, verstopt in strookjes papier, uit een klein keramieke huisje te krijgen. Terwijl ik dit karwijtje aan het doen was kwam Amy beneden. Samen hebben we het verder gedaan en hebben we Hanna neergelegd in een sjaaltje van Amy en dikke tranen gehuild.

En zo kan het dus gebeuren dat je een dag voordat je hamster dood gaat erachter komt dat je dertien maanden lang voor een heel lief heertje hebt gezorgd en niet voor een dametje.

We hebben Hanna in de tuin begraven. Ze was de liefste hamster die ik gekend heb. Ze heeft nooit gebeten.

Hier ben ik nog heel aktief.

Al ben ik al hoogbejaard, een druifje vind ik nog steeds heerlijk.